Café Chantant

 

Het is eigen aan onze tijd dat we steeds alles beter, sneller en slimmer willen aanpakken dan voorheen. En ons doodpiekeren om toch maar iets nieuws te bedenken waarmee we iedereen kunnen verbazen en overdonderen, met als stiekeme bijgedachte onszelf opgehemeld te zien worden. Tja…  ‘me en myself’ aan de macht (ipv. de meisjes van Yasmine alias Liza)

‘Mor de vöroitgang is zoe wriêd’ (dixit Walter De Buck) en in een vlaag van onvoorstelbare stoutmoedigheid bedacht ons aller koor Andante om daar tegenin te gaan en onbeschaamd te durven denken aan het terug tot leven brengen van de zogenaamde vroegere jaren van ongecompliceerde uitbundigheid (die Louis Neefs alias Jef ons zo mooi beschreef).

En bijgevolg riskeerden wij ons aan een heruitgave van de oeroude ‘café chantant’ die in het verleden door Andante reeds enkele keren voor het Perkse publiek gebracht werd. Maar of het succes van vroeger nog voldoende ademtocht zou hebben om ook vandaag nog de hedendaagse facebook-mens nieuw leven in te blazen, was absoluut geen aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid !

Vandaar dat wij met lichtjes gestresseerde gevoelens reikhalzend uitkeken naar de eerste tekenen van leven aan de ingangsdeuren van zaal Teniers op zaterdag avond 20 h, waarop  de eerste van de twee voorstellingen zou doorgaan.

En kijk, daar was plots het publiek (bijna – maar ik denk dat het weldra zal komen dixit Jan de Wilde) in aantocht, eerst als enkele eerste zwaluwen in de lente, maar plots, zoals het exponentieel in aantal openbreken van de scheuten op de appelaars en Japanse kerselaars, in stijgende aantallen meer en meer goed volk. En hoe meer het publiek zich vermenigvuldigde, hoe meer de stemmen van onze koorleden begonnen te jeuken, hoe meer de zenuwen van de solisten begonnen te gieren en hoe meer de glazen smeekten om gevuld te worden !!

Akkoord we dienen ridderlijk toe te geven dat op de tweede voorstelling van zondag om 14:30 h er iets minder deelgenoten waren, maar daar zit de brug van Willebroek voor iets tussen of misschien waren sommigen de nacht ervoor verdwaald in de straten op zoek naar .. (dixit Wannes Van de Velde).

Hoe dan ook, het binnenstromen van publiek als aperitief tot een groots gebeuren is steeds een heel aanstekelijk fenomeen ; het is alsof men binnenkomt in een ander micro klimaat ; de buitenmuren van de zaal verhinderen op één of andere wijze de buitenlucht, de gewone lucht, zijn gang te gaan. Ineens treed je binnen in een atypisch versierde en enthousiast bevolkte ruimte die ook de buitenlucht die er nog zou binnendringen, van kwaliteit verandert. Dit is niet meer de lucht die je net nog inademde op de Tervuursesteenweg, de lucht die heen en weer bewogen werd door de wind, neen dit is een lucht die vol verwachting zit, even onzichtbaar als de buitenlucht, maar anders. En deze ruimte die men binnenkomt verandert niet alleen de lucht maar ook het geluid : plots aanzwellend geroezemoes, klinkende glazen, test voor de micro’s, enkele tonen van een niet te houden bas-gitarist…

En als dan eindelijk het bevrijdend aantikken van het dirigentenstokje weerklonk, werd het plots stil en wist niemand wat voor onweer er zou losbarsten.

Maar geen paniek, het onweer was weliswaar hevig maar volstrekt goedaardig : na een intro bracht Andante vooraf een meerstemmig lied, zodat veel aanwezigen onmiddellijk gerust gesteld waren dat het met vrees aangekondigde meezingen nog zou meevallen… Want geef toe, het is tegenwoordig niet meer zo evident om zomaar iets mee te zingen – je gooit er tenslotte zowel je zelfzekerheid als je hele karakter mee te grabbel ! Maar hier komt dan eindelijk het betoverende effect naar boven van een ‘café-chantant-formule’ die het merendeel van ieders verlegenheid gaandeweg van de kaart veegt : het meezingen in groep  lijkt plots zo vanzelfsprekend dat het vernederend besef niet te kunnen zingen, plots wordt overvleugeld door de trots er deelgenoot van te zijn, en zo kan eenieder zichzelf bijna gelukwensen met zijn eigen zangtalenten ; zodanig is de kracht van het samen zingen dat deze  –evenals het goede – de eigenschap heeft zich door uitstroming mee te delen.

En zo geschiedde : na het tweede, derde lied was elke rem los en werd verlegenheid al snel omgezet in volop mee zingen, in die mate dat de regels van het meegedeelde zangboekje al snel met voeten getreden werden en het publiek ook de passages van het koor of de solisten begon mee te zingen, en dit niet tot ergernis maar wel tot zalige voldoening van de organisatoren, dirigent, orkest en al de koorleden !

Het leidt ons te ver en het zou al te langdradig zijn om hier uitgebreid verslag te maken van alle voorbereidingen, individuele gebrachte liedjes, grappen en grollen van onze presentatoren Ingrid en Jef, muzikale mirakels van het orkest, solisten en dirigent, anekdotes van zangers, werkgroep, helpers en publiek, want dit zou afbreuk doen aan de onvergetelijke kracht van het geheel. Inderdaad zal na afloop van het evenement bij het publiek niet zozeer het detail van de teksten en melodieën in het geheugen gegrift staan, dan wel de heerlijke sfeer van samenhorigheid en stil geluk die onmiskenbaar volgen uit het zich blootgeven in samenzang. En tenslotte is het onder meer die sfeer, die mogelijk zal zorgen voor het aantrekken van mogelijk nieuwe zangers en zangeressen waar Andante actief blijft naar uitkijken.

 

Verslag : Jan Arfeuille